Voltei. É a primeira vez que chego tarde a umas efemérides.
Fotografía de Paul Hanna, publicada em La Voz de Galicia
Hoje, 20 de novembro, faz seis meses e um dia que afundiu o "Prestige".
Este blog não esquece quem foram os responsáveis da tragédia, nem ignora o verdadeiro estado da costa galega, e é consciente de que os governos galego e espanhol ainda não adotaram nenhuma medida capaz de evitar um desastre similar no futuro.
Ainda exigimos responsabilidades.
NUNCA MAIS!
Hoje também faz quarenta anos e três dias que se comemora o Dia das Letras Galegas.
Para a Academia Galega dedicar o dezessete de maio a um escritor galego, o tal do escritor deve estar morto e bem morto. Ao mínimo durante dez anos. Não teria nada de mais se não fosse tão desencorajador comprovar como o governo galego do PP se vem dedicando afanosamente a organizar as exéquias da cultura galega (construindo o seu mausoléu em Compostela), com grande faustos que pretendem ocultar o evidente: a perda de falantes, o avanço do processo de aculturação na Galiza.
O Dia das Letras Galegas, que nasceu no ano 1963 como "Dia do Livro Galego", ainda pode ser realmente recuperação de uma memória fértil desde onde construir algo vivo e não o último e definitivo enterramento, monumental e custoso.
Non enterrar os mortos. Esta terra non é
un código incivil de enterramentos, lápidas, baldaquinos.
Esta terra non é. Non é cinza o que temos,
é fornalla de arrequencer os corpos para a vida.
Baixo das oliveiras e dos freixos, nas raiceiras do souto
non van mortos, é un coro estrepitoso que se abre
nas fontenlas dos eidos, nos tremos, nos volcáns
se os houber. Se pos a pedra do mural da casa
vas pondo a carne mineral doutrora. Se pos
o xabre por mallar na eira pos unha fronte pálida,
un sorriso, pos unha pel na néboa doutro tempo.
¡Están tanto connosco! Están feridos do óxido
da vella coitelada que a morte lle ofrendou, mais iluminan
o único camiño que nos queda.
¿En que se asenta o pan senón nos dedos
que se luíron de espallar semente? O saibo vén
dos corpos que se aniñan no corazón da terra.
Coma un froito. O zume que desprende o chuchamel
vén dos labios da noiva amortallada. Tan viva
no seu perfume cada primavera. Nesta terra non hai
mortos como nas outras. Tan só hai devanceiros
xente que nos percorre o tecido das veas,
que se asoman no xesto, e perfiguran a nosa face
nun lizgairo carís do que eles foron, nun lizgairo
modo de andar quezais. Todos se deitan
con un amor tan grande nas entrañas
para facer o firme desta terra. Con eles vai o cántico,
a palabra labrada vén do fondo onde eles aran, cantan,
labourean nesa restreva eterna que soergue
as cúpulas da patria sempre viva.
De
Obra inmisericorde", Antón Avilés de Taramancos
¶